به احترام او باز می‌شوند، گلها با اجازه او شکوفا می‌شوند، دلها به

بهانه او بهاری می‌شوند و کعبه به حرمت او قبله می‌شود. مگر نه

اینست که رسول آفتاب در مقابلش می‌فرماید: ( آن هنگام که علی به

 دنیا آمد حبیبم جبرئیل نازل شد و به من گفت: .... علی اعلی سلامت

 می‌رساند و تو را به ولادت برادرت علی تبریک و تهنیت می‌گوید. ) و اگر

 علی نبود مجموعه عشق چیزی کم داشت و رسول بدون علی به

همانند موسی بدون هارون می‌ماند. کسی چه می‌داند اگر آن اتفاق

 عظیم در کعبه نور نمی‌افتاد پایه‌های آسمان در زمین لرزان می‌شد.

معجزه خلقت ابتر می‌ماند و بزرگواری حادثه‌ای عظیم می‌نمود، کسی

چه می‌داند که اگر علی نمی‌آمد، که جهان برهوت عاطفه می‌شد و

هیچ ذوالفقاری به احترام رسول عشق نمی‌چرخید، هیچ آینه‌ای زلالی

 منتشر نمی‌کرد، هیچ چشمه‌ای به دریا نمی‌رسید، هیچ شبی صبح

نمی‌شد و در آسمان بالا دست ظلمت یک حادثه همیشگی می‌ماند.

حالا که آن واقعه مبارک اتفاق افتاده است و نام علی زینت بخش عرش

 و فرش گردیده به بزرگی‌اش اعتراف می‌کنیم که بعد از آمدنش

 ( بزرگواری ) مفهومی ابدی یافته است. علی همیشه بزرگ است در

 تمامی فصول امیر عشق همیشه امیر می‌آید.